كمک كنيد

چه دنیایه این "وبلاگ‌شهر". سر زده می‌ری تو یه خونه دردت می‌گیره، یه خونه‌ی دیگه آدماش بشکن می‌‌زنن و از عشق و عاشقی میگن، یه خونه‌ی دیگه‌ش... و یه خونه‌ همش سکوت. یکی از به یاد ماندنی‌ترین صحنه‌ی فیلم "پدرخوانده‌ی 3" اونجایه که دختر پدرخوانده تیر می‌خوره وپدرخوانده دستاش رو می‌ذاره رو گوش‌ـ‌ش و فریادی می‌کشه که صداش به گوش هیشکی نمی‌رسه انگاری ته حلق‌ـ‌ش همش گیر کرده و چه تقلای می‌کنه که دادش رو بده بیرون. حالا این سکوت‌های نوشی این جوری شده با این توفیر که صداش تو وبلاگ‌شهر پیچیده. نمی‌دونم چی بگم واقعاً، چه کمکی از ما بر میاد واسه این مادر؟ یا اون پدر چه قدر تقصیرکاره؟ اما همین‌قدر می‌تونیم باهاش هم‌دردی کنیم که حداقل تو این "شهر شلوغ " تنها نمونه، ‌همین.
از وبلاگ نوشی:
دختر من فقط سه سال و نیم سن داره. من میترسم. پسرم عاطفی تر از اونیه که شما فکر میکنین، من میترسم... من میترسم. من نمیدونم بچه ها تو چه شرایطی هستن. فقط میدونم امکان نداره دل کوچولوشون الان بدون غصه باشه. ما چهار سال و سه ماه با اضطراب روبرو شدن با این شرایط زندگی کردیم. میترسم بچه ها امیدشون رو از دست بدن. میترسم خودم امیدم رو از دست بدم. میترسم اضطراب همه زندگی ما سه تا، من و جوجه ها رو سیاه کنه... میترسم.
کمک کنید. همگی. خواهش میکنم. هر کاری که فکر میکنین میشه کرد.
مطالب مرتبط [+] [+] [+] [+] [+]