بروم تا سر کوه، بدوم تا ته دشت

دیروز فرصتی دست داد تا با پدر و دوستان‌ش سری به روستای که در سال‌های جوانی‌شان را آنجا گذرانده بودند بزنیم. من کنار یکی از دوست‌های پدرم نشسته بودم و او همه‌ی تپه‌ها و دره‌ها را بهم نشان می‌داد و اسم‌هایشان را برایم می‌گفت. بعد از مدت‌ها که روستا نرفته بودم از دیدن دشت‌های وسیع و تپه‌های زیبا احساس آرامشی کردم که روزها و سال‌ها از آن دور بودم. این شهری هم که درش زندگی می‌کنم زیاد درندشت نشده مث تهران ولی باز همان خستگی و تن‌فرسودگی را به همراه دارد. بهرحال چندتایی عکس گرفتم که این جا بگذارم و حداقل‌ش این است که چند خواننده‌ها‌ی گه‌گاهی این خانه را در لذت دیدن این مناظر شریک کنم. به راستی که دیدن آن‌ها به تنهایی زجرآور است. شما را مهمان سکوت و ستاره‌ی روستا می‌کنم.
اینجا ببینید:[+] [+] [+] [+]