دیگر منتظر آمدنت نمی‌مانم!

دوباره مرتکب شعر گفتن شدم و اینجا هم منتشرش می‌کنم. نمی‌دانم برای این شعر چقدر این نوشته‌ی پایین را که از بیضایی می‌آورم تحت تاثیر قرارم داده یا چقدر شعری از فروغ که نمی‌دانم کدام‌‌ش هم. بهرحال آن را اینجا می‌گذارم همراه با متن خوب بیضایی و یک طرح زیبا از "اردشیر رستمی" از کتاب "دیگ دودزده".
دیگر منتظر آمدنت نمی‌مانم

گفتی که می‌آیی و برایم بال خواهی آورد
تا بر تمام دریاها پرواز کنم
و برای همه‌ی گنجشک‌های گرسنه دانه بیاورم.
گفتی که می‌آیی و برای چشمه‌ی پایین دره
بوته‌های گل ‌سرخ می‌آوری تا بیهوده هرز نرود.
گفتی که می‌آیی
و هرگز سایه‌ی تو را در آستانه‌ی در ندیدیم
هنگامی که تیغ خورشید
شکوفه‌های باغ‌ را مثله می‌کرد.
تو که نیامدی
من تمام دریاها را گریه کردم
و همه‌ی گنجشک‌کان گرسنه را نان شدم.
نگران آمدنت نباش
که چشمه‌ی پایان دره هرز نمی‌رود
خشک شده است دیگر
[مثل گلوی من
مثل گریه‌هایم.]
و باغ‌ها،هرگز
آفتاب را، به سایه‌ها نمی‌بخشند.

اسفند 84



-----------------------------------------------------------------------
"می‌توانی زندگی ببخشی، می‌توانی مرگ. اینت بخشندگی دریاوار.
اینک موجی باش از مهر یا خشم و مرا فرو بر، آتشی باش، مرا با عشق ببخش و سوزان نسیمی شو، مرا به باد عشق به سپار...
ترا به نامی که هستی نامیدم؛ ای بانوی آب ای بانوی مهر ای بانوی شراب ای ساقی...
ما همه‌جا جشن می‌گیریم. همه‌جا آتش، همه‌جا آذین. در جشن ما پرنده‌های دنیا می‌خوانند. درختان باغ آسمان در نسیم شکوفه می‌ریزند و در جشن ما همه‌ی آهوان آزادند. رودها جاری نمی‌شوند مگر به سوی زمین‌های تشنه‌ی بکر. بیا، ما همه را در ضیافت خود مهمان می‌کنیم. ما همه‌ی گرسنگان را نان می‌دهیم. ما همه‌ی دنیا را سیر می‌کنیم. اینک این نگین من پاسخ بده بگو. "

["راه توفانی فرمان پسر فرمان از میان تاریکی"بهرام بیضایی.]