مردی که مثل هیچ کس نبود

نمایی از فیلم "خوب بگرد پیداش می‌کنی"

 خوش‌خلق، متین و شوخ‌طبع شاید کمترین صفاتی است که درباره‌ی بهنام صفری بشود نام برد؛ او به واقع انسانی اخلاقی بود، و این اخلاقی بودن در برخورد با خانواده‌، دوستان و همکارانش در کمترین زمان برای هر کسی که  با او آشنا می‌شد، رخ می‌نمود. همیشه نجیب بود و در گفتارش سعی می‌کرد که کسی را نیازارد. با خانواده‌اش در نهایت احترام و صممیت برخورد می‌کرد، و در جمع دوستان بذله‌گو و شوخ‌طبع بود.
خبر آنقدر ناگوار بود که باور کردنش سخت باشد. برای من به شخصه فقدان دوست و همکاری به این نازنینی، جبران‌ناشدنی است. اگر بگویم این یک هفته را مبهوت با خودم تکرار می‌کنم "بهنام مرد؟!" باور نمی‌کنید، اما باور کنید که اهل این نیستم که دوستی، آشنایی از دنیا برود و برایش سوگنامه و زنجموره سر کنم، چرا که این رسم را پسندیده نمی‌دانم، ولی "بهنام" به ما فرصت نداد، آنقدر در میان ما نماند که برایش بنویسیم،  بگوییم که خیلی مرد خوبی است، که فیلم‌سازی را در نهایت احترام و وسواس دنبال می‌کند، که هنرش را به مفت نمی‌فروشد و راه را کجراهه نمی‌رود، که برایش جلسه‌ی اکران فیلم برگزار کنیم و نقد کنیم و لبخند تحویل بگیریم. نه، بهنام وقت نداد که برایش به احترام کلاه از سر بر داریم و گونه‌هایش را ببوسیم برای این همه "شریف" بودن...